Έβλεπα τηλεόραση, κανάλι 7, την παρουσιάστρια 'ΡJs no real name' που έλεγε την ιστορία της για τον καρκίνο. Παρουσίασε τη ζωή της τους τελευταίους μήνες που παλεύει με τις χημειοθεραπείες για τον καρκίνο. Είχε βιντεοσκοπήσει την ημέρα που πήγε στο κομμωτήριο και ξύρισε το κεφάλι της. Της έπεφταν τα μαλλιά και την παρότρυναν και φίλες για να το κάνει. ΄Εδειξε τον εαυτό της σε διάφορες φάσεις της ζωής της με τον καρκίνο. Και συνεχίζει να κάνει ότι κάνει με ακόμα περισσότερο πάθος. Είναι μια όμορφη γυναίκα, είναι μαύρη, ζεί μόνη της, έχει κάνει live reporting, έχει δημοσιεύσει και τα θέματα της είναι πάντα σοβαρά, ενδιαφέροντα και δείχνουν ότι έχει ευαισθησία και μεγάλη καλωσύνη. Πάντως ήταν και πάλι πανέμορφη όπως είναι και η Συμέλα που την είδα στις φωτογραφίες του blog.
Θυμάμαι και άλλες γυναίκες που έχουν ξυρίσει το κεφάλι και εδώ και οκτώ – δέκα χρόνια γνωρίζω ότι άλλες το ξυρίζουν σε ένδειξη συμπαράστασης σε κάποια τέτοια περίπτωση.
Δεν θέλω να υπάρχει καρκίνος. ΄Ισως όμως και να έχω – μου πέφτουν πολύ τα μαλλιά, αρνούμαι να πάω στο γιατρό, το στήθος μου το αισθάνομαι περίεργα πάλι. Και έχω φάει πολλά mammograms έως τώρα που δεν αντέχω άλλα, ούτε τομές ούτε τρυπήματα στο στήθος. So what it will be will be. Είναι καιρός τώρα που αισθάνομαι και την κατάπτωση και την κούραση και την εξάντληση. Δεν κόβω το κάπνισμα - κάπου το σκέφτομαι αλλά είναι περισσότερο για την μυρωδιά που θα το έκοβα και για την ληστεία της τσέπης μου – ξέρω ότι έχει συστατικά, δηλητήριο – τί είναι αυτό; βλακεία ίσως, retardation ίσως και από τα πολλά χημικά. Και για να πάς σε γιατρό χρειάζεσαι όλη την ημέρα. Το ραντεβού, τα χαρτιά, να περιμένεις κλπ. Και τότε δεν δουλεύεις. Εκτός του ότι δεν έχω ασφάλεια γιατί δεν εργάζομαι για κάποια μεγάλη εταιρεία και εξαρτάμαι για τέτοια θέματα υγείας από το οποιοδήποτε state ή κράτος.
Λοιπόν, άλλοι τρόποι θεραπείας θέλω να πιστεύω ότι είναι με την αλλαγή του life style.΄Ισως όταν δεν είναι πολύ αργά για το σώμα. Πιστεύω και εγώ ότι τα δώρα της γής όπως είναι τα βότανα και τα λάδια, η απλή ζωή χωρίς τα συναισθηματικά αιματοκυλίσματα, η φυσικές τροφές και οι καλοί φίλοι συντείνουν στο να ζεί κανείς χωρίς dis-ease. Βεβαίως, παρόλο που έχω καταφέρει να μη μπώ στην ανταγωνιστική μάχη του να κρατήσω μια δουλειά στο corporate environment και ουσιαστικά φυτοζωώ και όχι μόνο αυτό, αλλά και μακρυά από τη χώρα μου πάλι δεν έχω πετύχει το να ζώ dis-ease free. Και ούτε γνωρίζω τί και πώς από σύνταξη (...σύνταξη;;;; τί, είναι αυτό;)
Σε δύσκολες στιγμές ή μεγάλη ηλικία χρειάζεται ένα μέρος που να υπάρχει βοήθεια και συμπαράσταση. ΄Ισως για αυτό υπήρχαν οι μεγάλες οικογένειες πιο παλιά, αλλά και ακόμα αλλά όχι στις μεγάλες πόλεις που ζούμε. Γιατί η γιαγιά και ο παπούς είχαν τα εγγόνια για συναισθηματική συμπαράσταση και για πραγματική φροντίδα τις γνώσεις της κόρης με τα βότανα και τα γιατροσόφια και τα μασάζ και τα ζεστά μπάνια.
Λυπάμαι που πολύ από τη σοφία που είχε η μητέρα μου ή η γιαγιά μου σχετικά με αυτά τα πράγματα την έχασα. Ναί, έψαξα να μάθω για microbiotics, auverda, Tibetan medicine, Chinese, native Indian και τη φιλοσοφία τους. Τα διάβασα αλλά η εφαρμογή, είναι κάτι άλλο. Και όλο το αφήνω για μέρα που θα είμαι σε κάποιο ειρηνικό μέρος, θα μπορώ να φυτεύω τις ...πατάτες μου, να ράβω τα ρούχα μου, να κάνω τις μεταφράσεις μου και να γράφω (άν δεν έχω ρευματισμούς βέβαια και απώλεια μνήμης που με τυρανάει τώρα )
Θυμάμαι και άλλες γυναίκες που έχουν ξυρίσει το κεφάλι και εδώ και οκτώ – δέκα χρόνια γνωρίζω ότι άλλες το ξυρίζουν σε ένδειξη συμπαράστασης σε κάποια τέτοια περίπτωση.
Δεν θέλω να υπάρχει καρκίνος. ΄Ισως όμως και να έχω – μου πέφτουν πολύ τα μαλλιά, αρνούμαι να πάω στο γιατρό, το στήθος μου το αισθάνομαι περίεργα πάλι. Και έχω φάει πολλά mammograms έως τώρα που δεν αντέχω άλλα, ούτε τομές ούτε τρυπήματα στο στήθος. So what it will be will be. Είναι καιρός τώρα που αισθάνομαι και την κατάπτωση και την κούραση και την εξάντληση. Δεν κόβω το κάπνισμα - κάπου το σκέφτομαι αλλά είναι περισσότερο για την μυρωδιά που θα το έκοβα και για την ληστεία της τσέπης μου – ξέρω ότι έχει συστατικά, δηλητήριο – τί είναι αυτό; βλακεία ίσως, retardation ίσως και από τα πολλά χημικά. Και για να πάς σε γιατρό χρειάζεσαι όλη την ημέρα. Το ραντεβού, τα χαρτιά, να περιμένεις κλπ. Και τότε δεν δουλεύεις. Εκτός του ότι δεν έχω ασφάλεια γιατί δεν εργάζομαι για κάποια μεγάλη εταιρεία και εξαρτάμαι για τέτοια θέματα υγείας από το οποιοδήποτε state ή κράτος.
Λοιπόν, άλλοι τρόποι θεραπείας θέλω να πιστεύω ότι είναι με την αλλαγή του life style.΄Ισως όταν δεν είναι πολύ αργά για το σώμα. Πιστεύω και εγώ ότι τα δώρα της γής όπως είναι τα βότανα και τα λάδια, η απλή ζωή χωρίς τα συναισθηματικά αιματοκυλίσματα, η φυσικές τροφές και οι καλοί φίλοι συντείνουν στο να ζεί κανείς χωρίς dis-ease. Βεβαίως, παρόλο που έχω καταφέρει να μη μπώ στην ανταγωνιστική μάχη του να κρατήσω μια δουλειά στο corporate environment και ουσιαστικά φυτοζωώ και όχι μόνο αυτό, αλλά και μακρυά από τη χώρα μου πάλι δεν έχω πετύχει το να ζώ dis-ease free. Και ούτε γνωρίζω τί και πώς από σύνταξη (...σύνταξη;;;; τί, είναι αυτό;)Σε δύσκολες στιγμές ή μεγάλη ηλικία χρειάζεται ένα μέρος που να υπάρχει βοήθεια και συμπαράσταση. ΄Ισως για αυτό υπήρχαν οι μεγάλες οικογένειες πιο παλιά, αλλά και ακόμα αλλά όχι στις μεγάλες πόλεις που ζούμε. Γιατί η γιαγιά και ο παπούς είχαν τα εγγόνια για συναισθηματική συμπαράσταση και για πραγματική φροντίδα τις γνώσεις της κόρης με τα βότανα και τα γιατροσόφια και τα μασάζ και τα ζεστά μπάνια.
Λυπάμαι που πολύ από τη σοφία που είχε η μητέρα μου ή η γιαγιά μου σχετικά με αυτά τα πράγματα την έχασα. Ναί, έψαξα να μάθω για microbiotics, auverda, Tibetan medicine, Chinese, native Indian και τη φιλοσοφία τους. Τα διάβασα αλλά η εφαρμογή, είναι κάτι άλλο. Και όλο το αφήνω για μέρα που θα είμαι σε κάποιο ειρηνικό μέρος, θα μπορώ να φυτεύω τις ...πατάτες μου, να ράβω τα ρούχα μου, να κάνω τις μεταφράσεις μου και να γράφω (άν δεν έχω ρευματισμούς βέβαια και απώλεια μνήμης που με τυρανάει τώρα )
μετέπειτα αναφορά: Εφημερίδα Βήμα
