Και γράφει στο θέμα ‘οι Καιροί’ σελίδα 5, σε αυτό το φύλλο... «Και αισθάνεσαι τόσο άσκημα να συνειδητοποιείς πως στην Ελλάδα, για να δείς μωρό, πρέπει να πέσεις πάνω σε καραβάνι Γύφτων, οικογένεια Αλβανών.... Κι εκεί μας κατάντησαν τα ...τσόκαρα του κάθε Κυριακού όσο και η τσογλαναρία των πολιτικών μας!

Οι πρώτοι με το πρότυπο της ‘πετυχημένης καραπουτανάρας’ που λάνσαρε προς τον γυναικείο (και οπωσδήποτε αόματο) πληθυσμό. Εννοεί ότι το τηλεοπτικό κανάλι του Κυριακού, ξεφτύλισε την εικόνα της ελληνίδας γυναίκας, προβάλοντας σαν πετυχημένο άτομο στο κοινωνικό σύνολο, ΄θηλυκά πρότυπα που καμιά σχέση δεν είχαν με το περιβάλλον της ελλάδας, (ούτε καν πλαστική παραφυάδα) Πιστεύω Σάκη ότι αυτό ήταν για να μή μας θεωρούν χωριάτες οι άλλοι Ευρωπαίοι. (μαντάμ Σουσού, μανταμ Σουσού!)

Η ενδιάμεση λύση θα απαιτούσε αργές λύσεις. δηλαδή θα απαιτούσε να είναι στα πράγματα (στα κανάλια) άτομα με πνευματική υπόσταση και πραγματική καλλιέργεια. Προσομοιάζεται με τις ντομάτες του θερμοκηπίου (ο χρόνος βιάζει! εκ του οποίου έπεται η αντίστροφη εφαρμογή της χημείας για να προλάβουμε τον ανταγωνισμό, το χρόνο και την έλλειψη του μάννα - πραγματικής τροφής κλπ)

Και οι δεύτεροι με την ικανότητα τους να καταστρέφουν την ελληνική οικονομία μέρα με την ημέρα, τόσα χρόνια, που σήμερα για να διαννοηθεί ΄Ελληνας να κάνει και να μεγαλώσει παιδί, πρέπει νάχει τουλάχιστον θέση στο Δημόσιο .

ακριβέστατα

Και εγώ βέβαια αντιδρώ κάπου με το πετυχημένο ! επίθετο της ‘πετυχημένης καραπουτανάρας’. με σοκάρισε μάλλον το επίθετο δίπλα στο ουσιαστικό. αλλά γιατί όχι και καραπουτάναρος;

Θα μου πεί όμως ο Σάκης ότι τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομα τους, και ‘εν Αρχεί ήν ο Λόγος’, και αν δεν τα ονομάσεις έτσι όπως τα βλέπεις...

Eίχα τη τύχη να γνωρίσω από τον καθηγητή μου Stuart Ewen κάποιες παραστατικές αλήθειες σχετικά με τη θέση της γυναίκας σήμερα. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ακριβώς ‘φεμινίστρια’ αλλά, πιστεύω ότι η προδιάθεση για μια επανάσταση του είδους υπήρχε. Και επιτέλους, είδα πολύ καθαρά ότι δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα στο σημερινό πλαίσιο της κοινωνίας, υπάρχει ο δυνατός και ο αδύνατος. Και ποιά είναι τα κρατούντα στη τσέπη του καθενός.

Και μετά το μπαλάκι πέφτει στην αυτογνωσία και στη προσπάθεια επίλυσης των βασικών ερωτημάτων ‘Ποιός είμαι’ ‘από που έρχομαι’ κλπ κλπ. και συνάμα στη προσπάθεια της επίλυσης ηθικής ερωτημάτων μαζί με τη προσπάθεια του διαβιείν, λαμβάνοντας υπόψιν, οτι οι όποιες κινήσεις γίνονται παράδειγμα για τους νεώτερους.

Αυτά που έβγαλαν καλά καλά τις τσίμπλες από τα μάτια μου για τη θέση της γυναίκας ήταν κάποιες εργασίες σε μαθήματα του ‘Women Studies’ που είναι σχετικά καινούργια έδρα στα πανεπιστήμια της Αμερικής (ίσως 20-25 χρόνων) . Συνέπεσε αυτό με το καιρό που ήρθα στην Αμερική. Συνεχίστηκε η καλή προσάρτηση με τα μαθήματα στο Media Studies.

Εκεί που όμως πραγματικά συγχίζομαι είναι όταν σκέφτομαι ότι πολλές από τις γυναίκες στην πολιτική αρένα της γεννέτειρας έχουν ίσως διατριβήσει με σπουδές εξωτερικού. Και που θα έπρεπε, εαν είχαν κάποια αυτοσυνείδηση, να δίνουν μάχες για τη εικόνα της γυναίκας στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, για να μη περνάνε λάθος μυνήματα στη κυρά-κατίνα και τη κόρη της.

΄Ισως η δικαιολογία είναι ότι δεν έχει υπάρξει καιρός, ίσως ότι αναλώνονται στη προσπάθεια και τελικά ιδιοποιούνται τις υπάρχουσες πρακτικές. Διότι ο χρόνος αλλάζει ταχύτητα όταν είναι κανείς στο σύστημα. Και επιπλέον φοράει και τα γυαλιά της ρουτίνας για τις καθημερινότητες του γραφείου τους.

Αλλά είναι λυπηρό το αποτέλεσμα, όταν πίσω από τη δικαιολογία της εδραίωσης του political image της χώρας διεθνώς στέκονται υπερφίαλες παραστάσεις ολυμπιακών αγώνων και ειδικά όταν προηγούνται ελληνικά γυναικεία πρότυπα, ενώ η μεγάλη μάζα του λαού πάσχει.

Ελπίζω μόνο η επόμενη γενιά να δώσει μάχες που εγώ δεν έδωσα. Μάλλον αυτό θα έλεγαν και οι προηγούμενοι. Και βγαίνει έτσι στην επιφάνεια η δική μου ευθύνη για το τί κάνω. Που είμαι παράδειγμα στην ανιψιά μου των 7 χρόνων. Που εγώ παρέμεινα σε ένα ξένο τόπο για να μπορώ να κοιτάω με κυάλια το τί συμβαίνει στη χώρα που γεννήθηκα.