με ένα παρέο και πατούσες ... ελέφαντα, λοιπόν, η ζωή ήταν ανέμελη. ΄Ισως έχει να κάνει με το ότι, όποιος δεν έχει μυαλό, αναπτύσει πόδια ελέφαντα από το ψάξιμο. και δικαίως το παρανόμι... φρικιό... χιπιό... απόρροια τρόπου ζωής του '60 έφθασε από τα νότια παράλια της βόρειας Αμερικής και στην Ελλάδα. Και η Ελλάδα προσφερότανε για ανέμελο τρόπο ζωής, λόγω των νησιών. Μα τί ευλογημένες στιγμές! Κάπου στη Μύκονο βρήκα τα βιβλία του Καστανέτα αλλά και του Τέσλα, αλλά χωρίς και πολλές εμβανθύσεις - και έκρυβα την αποτυχία μου για το πανεπιστήμιο πίσω από το ' εντάξει, θα ξαναδώσω εξετάσεις του χρόνου'. Μμμ! και του χρόνου, παρέδωσα την κόλλα των Λατινικών σχεδόν λευκή... γιατί πιεζόμουν, λέει, η πίσσα του δρόμου στην Αθήνα κόλλαγε κάτω από τα παπούτσια μου και ξανάφυγα για τα νησιά. Κάπως έτσι παράτησα και μια καλή δουλειά εκείνο το καιρό - Φιλοκρόπ - η εταιρεία. Τουλάχιστον, τώρα θα έπαιρνα σύνταξη.