η μητέρα

 

πιο πολλά

με ένα παρέο και πατούσες ... ελέφαντα, λοιπόν, η ζωή ήταν ανέμελη. ΄Ισως έχει να κάνει με το ότι, όποιος δεν έχει μυαλό, αναπτύσει πόδια ελέφαντα από το ψάξιμο. και δικαίως το παρανόμι... φρικιό... χιπιό... απόρροια τρόπου ζωής του '60 έφθασε από τα νότια παράλια της βόρειας Αμερικής και στην Ελλάδα. Και η Ελλάδα προσφερότανε για ανέμελο τρόπο ζωής, λόγω των νησιών. Μα τί ευλογημένες στιγμές!

Κάπου στη Μύκονο βρήκα τα βιβλία του Καστανέτα αλλά και του Τέσλα, αλλά χωρίς και πολλές εμβανθύσεις - και έκρυβα την αποτυχία μου για το πανεπιστήμιο πίσω από το ' εντάξει, θα ξαναδώσω εξετάσεις του χρόνου'. Μμμ! και του χρόνου, παρέδωσα την κόλλα των Λατινικών σχεδόν λευκή... γιατί πιεζόμουν, λέει, η πίσσα του δρόμου στην Αθήνα κόλλαγε κάτω από τα παπούτσια μου και ξανάφυγα για τα νησιά. Κάπως έτσι παράτησα και μια καλή δουλειά εκείνο το καιρό - Φιλοκρόπ - η εταιρεία. Τουλάχιστον, τώρα θα έπαιρνα σύνταξη.

αυτά τα νησιά

είναι μια ιδέα... τρόπος ζωής και τρόπος σκέψης. Σήμαινε ελευθερία, φύση και τη καλύτερη εποχή. Δεκαεπτά ετών πάνω στη γή και τα πράγματα όλα προσφέρανε τη γεύση του μυστηρίου πρίν την αποκάλυψη. ΄Ηταν ο χρόνος ανάμεσα στη μεταεφηβική εποχή και στην ενηλικίωση. Ακόμα δεν ήταν διαγεγραμένες οι ευθύνες της υποχρεωτικής παροχής στο ευρύτερο οποιοδήποτε σύστημα, π.χ. το ενοίκιο.

Ψυχανεμιζόμουν τα μελλοντικά προβλήματα και αυτός ήταν ένας ακόμα λόγος για την άπλετη απορρόφηση των στιγμών ... ελευθερίας.

Η ελευθερία που τόσο πολύ με μάγευε ήταν πολύ ίσως ρηχή εν σχέσει με τα δεδομένα άλλων παιδιών που ίσως δεν είχαν ...να φάνε! και είδος πολυτελείας, τό ήξερα!

΄Ηταν λοιπόν, αμέσως μετά την αποφοίτηση μου από το Γυμνάσιο στην Ελευσίνα, που ο ξαδελφός μου ο Ντίνος έπεισε τους γονείς μου να επιτρέψουν να πάω διακοπές το καλοκαίρι στη Σκιάθο, όπου θα πήγαινε μαζί με ένα φίλο του.

Οι γονείς είχαν ήδη κάποιες προστριβές μαζί μου στη διάρκεια του σχολικού έτους σχετικά με το 'που πάς' και 'τί κάνεις' και δέχθηκαν να πειραματιστούν με τη μερική αποδοχή της 'ελευθερίας' μου, του να πάω δηλαδή σε κάποιο μέρος χωρίς να είναι παρόντες και εκείνοι.
Αυτό ήταν η αρχή. Η ομορφιά του μπλέ και του γαλάζιου, τα τεράστια φεγγάρια, τα πήγαινε ελα με τα φέρρυ στα νησιά και έχω να λέω, δεν με αφήναν να μείνω χειμώνα στην Αθήνα ή να σκεφτώ να συνεχίσω οποιοδήποτε άλλο πρόγραμμα. ΄Ολα σχεδιαζόντουσαν με γνώμονα τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού που εγώ έπρεπε να είμαι σε κάποια παραλία.Μετά τη Σκιάθο ακολούθησε η Σκόπελος και μετά στράφηκα στα Κυκλαδονήσια. Γνώρισα τη ΄Ιο, τη Νάξο, την Πάρο, τα Κουφονήσια τη Σύρο, τη Μύκονο, τη Κύθνο, τη Σέριφο και ένα σωρό άλλους μαγευτικούς τόπους.

Δεν υπάρχει καλύτερη ζωή βέβαια! Τί άλλο θές από φιλοσοφικές συζητήσεις στη παραλία, σκέψεις για το μέλλον (που είναι μάλλον μακρυά ) μετά βουτιές στο αλμυρό νερό , υγιεινή διατροφή, μουσική, απλότητα του τζίν και του μακώ και τα οποιαδήποτε αγαποφτερουγίσματα. Θεραπευτικότατα πράγματα να γεμίζουν οποιεσδήποτε μπαταρίες για το χειμώνα. Με μαλλιά κατσαρά και μελλόξανθα από το αλάτι και τον ήλιο, ξυπόλητη πολλές φορές ακόμα και βράδυ, ούτε με ένοιαζε να προστατεύω τις πατούσες μου. Στιγμές διαμάντια που έχω κλείσει στο σεντούκι μου που κουβαλάω.