She's got a smile that it seems to me Reminds me of childhood memories Where everything Was as fresh as the bright blue sky Now and then when I see her face She takes me away to that special place And if I'd stare too long I'd probably break down and cry
Sweet child o' mine Sweet love of mine
She's got eyes of the bluest skies As if they thought of rain I hate to look into those eyes And see an ounce of pain Her hair reminds me of a warm safe place Where as a child I'd hide And pray for the thunder And the rain To quietly pass me by
Sweet child o' mine Sweet love of mine
Where do we go Where do we go now Where do we go Sweet child o' mine
Η Blavatsky προσπάθησε να αναλύσει και να συγχωνεύσει την εσωτερική φιλοσοφία της Δύσης και της Ανατολής. Η Alice Bailley προχώρησε στο να καθιερώσει με τα θέματα της ένα σημαντικό υπόβαθρο αποδοχής της σκέψης της. Μία τέτοια έκφραση είναι οι ομαδικοί διαλογισμοί.
Εδώ ένα μπλόγκ στα ελληνικά με εξηγήσεις και με διαλογισμό στο ζώδιο της Παρθένου για την πανσέληνο του Σεπτέμβρη 2009. Σαν θέμα του ο άθλος του Ηρακλή με τη ζώνη της Ιππολύτης αλλά μου φαίνεται ελλιπής η εξήγηση του.
Οι διαλογισμοί όπως είχαν οργανωθεί από την Bailley έχουν σκοπό την εστίαση σε φωτεινά σημεία της ανθρώπινης κατάστασης.
από σχόλιο Dionespa: "Η πληροφορία αυτή όμως, με είχε οδηγήσει στη σύνδεση του ¨ξύλου” με κάποιο ενθεογενές φυτό του Αμαζονίου. Συγκεκριμένα με την Ayahuasca ή Banisteriopsis caapi, η οποία είναι ένα είδος άμπελου. Οι σαμάνοι του Αμαζονίου το χρησιμοποιούν σε τελετές εξαγνισμού και θεραπείας. Η κύρια δραστική του ουσία είναι το DMT, ένα είδος τρυπταμίνης, η οποία βρίσκεται και μέσα μας. Φαντάζομαι ότι ως επιστήμων γνωρίζεις για τι πράγμα μιλάω.Μεγαλύτερες ποσότητες τρυπταμίνης έχουν παρατηρηθεί σε ασκητές και σε άτομα με έμφυτο το προφητικό χάρισμα."for neo Shamansin Brazil Alexandre Segregio
News came yesterday that Spirit Eagle has passed, three years ago.
Τότε ψυχανεμιζόμουν.
Spirit Eagle was a Kiowa -Cherokee tribe, in constant pain for the death of the rivers from the pollution brought by men of power and arrogance. He was an advocate of mother Earth. Well versed and knowledgeable he knew much of my country’s history and he took time to educate me on his. He knew much of the wounded parts of Earth.
I knew him only by this name. He was from Yellowstone. There he died peacefully. Close to the his mountains and the rivers. He was appointed representative to talk on the Indian Rights to the United Nations.
Whenever he was in New York used to wear a Visitor’s Cardand inform the authorities he was in town.
It was like coming out of a fairy tale, early nineties, when I first met him. A tall – proud real Indian, into his eighties, in his hand-made skin cloths, a swift-movement elder, usually chewing a stick of licorice, good for his sugar level.
Since then, I would meet him by accident, on the street, each year he was in New York. His movements were revealing the youthful spirit of a young fighter. In his presence someone could feel the power of a whole person, who had not lost his soul into consumption and unconscious living.
A joyful and respectful felling for being alive was surrounding his body in the grace of awareness. He was teaching the people to respect of anything alive.
Once we were walking on 14 street, Union Square. A hilly-billy, salesman poked him to buy one of the fresh-cut trees some people use, for Christmas celebration. He became upset almost pulling his knife from his back- pocket skin pants. He was upset for the vanity of the people to use the trees for fun and few days later to throw them away. ‘Trees are sacred’, he used to say. ‘By touching a tree you feel the connection with mother Earth and the healing power coming through.’
He left me with three magical paper-birds, he made, ‘one for each of your rooms’, he had said, and a beaded, hand-made necklace of a thousand prayers made special for me. He used to call me Daughter Ikamada.
Strange how his news reached to me, at this time of my life.
Θα πω Καλό Πάσχα στην ανιψιά μου – για να ξέρει ότι η ευχή είναι η καθιερωμένη για αυτές τις ημέρες.
Οι μεγάλοι εννοούν ότι μετά το αίμα και τις δολοφονίες αμνών ας δώσει άφεση αμαρτιών η ελπίδα της Ανάστασης και η Ανάσταση. Θεία έμπνευση.
Τί καλά αν δεν ήταν συνυφασμένο το πάσχα με το αίμα! Ω, γλυκύ μου έαρ! Δεν έχει δεί ποτέ πώς το αρνάκι το αθώο ψυχανεμίζεται το μέλλον του κάτω απο το μαχαίρι. Δεν θα την εκπαιδεύσουμε όμως! Ούτε φέτος.
Ασε να τα βρεί μόνη της μπροστά της μετά τη φιλοσοφία της θρησκείας, την ιστορία και την πραγματικότητα Αμα την ενδιαφέρει, ας κάνει κάνα διδακτορικό ψάχνοντας την αλήθεια για τις διδαχές της παιδικής της ηλικίας.
Η πορεία της σκέψης της διδασκαλίας στο μυαλό της ήδη έχει ως εξής:
«Μετά τη γέννηση του φωτός, του Ιησού, που ενηλικιώνεται, και τη βάφτισή του αρχίζει να διδάσκει ‘Αγαπάτε αλλήλους’. Σε κάποιους δεν αρέσει αυτό. Επειδή εκείνος έχει πολλούς οπαδούς η τότε εξουσία τον θεώρησε επικίνδυνο.»
Δεν ήξερα να της πώ αν ήταν αυτός ο λόγος ή ότι δεν πλήρωνε φόρους. Και τον περνάνε από δικαστήριο, τον μαστιγώνουν, του φοράνε ακάνθινο στεφάνι και τον σταυρώνουν.
Mε ρωτάει: “Mα γιατί; Τί έκανε; ΄Οπλα δεν είχε, περιουσία δεν είχε, δεν σκότωσε, δεν βίασε, δεν έκλεψε, δεν καταχράστηκε.”
Θα της ευχηθώ να έχει την ελπίδα του Satori. ΄Οπως οι γλώσσες φωτός πάνω από τα κεφάλια των μαθητών μετά την ανάσταση! Και ίσως να βρεί το δρόμο της μέσα στη Βαβέλ.
Healing with Sound και εαν ο Ορφέας έφερε πίσω την Ευριδίκη με τον ήχο της λύρας του, ο Νίκος ξύπνησε τη ζωή σε ανθρώπους με το ιδιαίτερο timbre της φωνής του (που δεν το χρησιμοποιούσε για όλους)
και μετά την επίπονη εγχείρηση, τα δάκρυα, το πόνο, τα πήγαινελα στο γιατρό, τα έξοδα και τις προσπάθειες για να πιεί τα φάρμακα του, ο Mr. Cozoumel δηλώνει ότι χαίρει υγείας και θεωρεί τον ευατό του πολύ καλά. Ο γιατρός είχε πεί ότι θα πάρει 15 μέρες. Η πληγή του δεν έχει επουλωθεί εντελώς αλλά αυτός ... φταίει γιατί δεν ήθελε να πάρει τα φάρμακα. ... και πώς το άμοιρο ζώο να τα καταπιεί, που δοκίμασα μια σταγόνα και ήταν το πικρότερο βιτριόλι που θα μπορούσε να να υπάρχει. βέβαια αθετούσε και τις κάψουλες που μου τις έφτυνε στα μούτρα αλλά και όλα τα άλλα - ακόμα και την αμοξυλίνη που είναι πιο ...γεύσιμη. και όλα αυτά την εποχή που μετακόμιζα...πάλι! όλα μαζί! και γιατρός και κουτιά και κουβαλήματα.
στα μεταξωτά του σαλβάρια. δεν τόλμησα να το βγάλω και στρώθηκε
εδώ παίζει και ξαναπαίζει και χαίρεται τη ζωή του. και όσο σκέφτομαι ότι είχα περίεργες σκέψεις για ευθανασία μέσα στην απελπισία μου.
Ζήτω η Ζωή!
10.30.2008
Ο Μίστερ Κοζουμέλ έκανε εγχείριση σήμερα. Του αφαιρέθηκε το ανδρικό του μόριο με όλα τα κρύσταλλα που είχαν δημιουργηθεί και τον εμπόδιζαν να ουρήσει. Είχα σκεφτεί την ευθανασία. ΄Ομως ο γιατρός με έπεισε ότι έπρεπε να κάνει την εγχείρηση. Και ο κ. Κοζουμέλ έχασε ένα μέρος του σώματος του κάτω από το χειρουργικό νυστέρι. Και ανησυχώ αν θα του έχουν αναλγητικά - πήγα να τον δώ και μου γύρισε την πλάτη με εκτεθημένη στα μάτια μου τη μεγάλη ματωμένη τρύπα και έχοντας το κεφάλι του στη γωνί αμέσα σε ένα άσπρο χω΄νί - [πονάω μαζί του τόσο πολύ
dancing her young memories of hard times at 45th street, in Astoria, NY.
She used to go out in the yard and play - about 8 to 10 years-old at 2006. Her slippers were oversized. She could be heard crying some times in the evening. Her family was from Pakistan. Tenants from the next building had called the police, a few times, on signs of domestic abuse. Her mother had couple of husbands - boyfriends and a few other kids. One of them was harassing the mother constantly. They were thrown out of the yard apartment used to occupy.
It was a friendly comment: why all these people find pleasure to put out there all their personal stories? I think I can answer. Because, nothing needs to be hidden any longer. For simple people there was ever nothing to lose. Secrecy has to cease. So people can compare and see the rendering of the human condition. Institutions, Corporations, societies,work in secrecy – trading elusive happiness translated from commodities ranging from humans to inorganic material and battles of thoughts. A good platform is here (I mean the Internet) for whom had a dead-end perception. Exercise ratio of objective mind and good intention.
http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/poetry.html δώρο σου στέλνω τη συλλογή που μόλις βρήκα... και’γω άγραφη! ...τέτοια έκφραση υπέρτυπων ιδεών σταμάτησα να γράφω - δεν υπήρχε λόγος σήμερα όμως για να σου ευχηθώ θυσία κάνω στη θεά, μούσα της έμπνευσης για ένα –ιστιχο ακανόνιστο όπως οι ζωές μας αλλά κοινό όπως άλλων που περνάνε κάθε μέρα κάθε λεπτό κάθε στιγμή από τα τραίνα λεωφορεία δρόμους αυτοκίνητα κτίρια σπίτια, που κλείνουν ζωές στιγμές λεπτά μέρες και νομίζουν ότι όλα αυτά τα χρόνια μονάδες μέτρησης καλής έχουν να κάνουν με το γέμισμα του μυαλού και των ονείρων μας με την καθωσπρέπει λογική συνάρτηση και εξάρτηση αξιών από την καθωσπρέπει ζωή μας που μετριέται με χρόνια ημέρες ώρες λεπτά στιγμές και είναι μόνο άναμα σπίρτου στον άνεμο ... η μοίρα των ανθρώπων... ο καθένας από μας ένας ολόκληρος κόσμος χωρίς την πολυτέλεια της ολοκλήρωσης για αυτά που ίσως διδαχτήκαμε ότι πρέπει να είναι κανονικά ολοκληρωμένα με παιδιά καμωμένα για την επιτυχή διάβαση συνείδησης χρονοφούσκες συναισθημάτων περνάμε βράδυα, πρωϊνά, καλοκαίρια, χειμώνες, τραγούδια, γραπτά, εκλεκτές παρέες
...κανόνισε να με δείς τα μαλλιά μου έχουν ασπρίσει.
Stis 16 Martiou, 2008 ikamada -still on self-importance mode
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG){kind=link}
