και ο μήνας έχει εννιά...

cool

when the sun enters Pisces

great one from ellie's world

http://www.crystalinks.com/elliesworld.html

not only observer

...healer too.

with 3 lbs of blackberries & 3 lbs sugar & 1 gl boiling water
wash berries and place in a large ball. pour in gallon of boiling water. stirr well, then cover and leave it for 10 days. strain liquid into new ball through muslin, add the three lbs of sugar & stirr well.
cover and leave for 3 days, stirring once a-day.
Put in bottles. cork loosely at first, so the air may move easily, then tight after a few weeks -
the wine will be ready in 6 months.

...from the witches book!

Νεκροταφείο Βαλεντίνου

θανατογραφήματα του έρωτα ή μάλλον αυτού που νομίζανε.

καταπληκτική ιδέα είχε μια 38-χρονη δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη. Σχεδίασε μια ιστοσελίδα - για να 'θάψουν' οι πρώην ερωτευμένοι τον έρωτα τους

Relationshipobit.com
http://relationshipobit.com/obituary/index

Great Expectations!

permissions

σημειώνω αργότερα (Φεβ. 12, 2008) από την πρώτη εγγραφή για το θέμα, παρατήρηση για την κατάσταση που επικρατεί σχετικά με την πληροφόρηση για το θέμα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και . που είναι δειγματολογικό και βέβαια αφορά και άλλα θέματα πληροφόρησης στα ελληνικά δεδομένα.

Η εφημερίδα τα Νέα γράφει αφιέρωμα για τον καρκίνο μαστού http://www.in.gr/Reviews/review.asp?lngReviewID=22971 όμως δεν επιτρέπει να δείς όλες τις πληροφορίες - και εκτός αυτού αναφέρει και για την αναδημοσίευση ότι ' 'Απαγορεύεται η χρήση ή επανεκπομπή του, σε οποιοδήποτε μέσο, μετά ή άνευ επεξεργασίας, χωρίς γραπτή άδεια του εκδότη.' που για ένα τέτοιο σημαντικό θέμα θα έπρεπε να υπάρχει σημείωμα ελευθέρας χρήσης.

'Οπως και για άλλα σημαντικά θέματα που η 'μάζα' θα έπρεπε να μπορεί να έχει πρόσβαση. Πρόσβαση στην πληροφόρηση δηλαδή. Και είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη σε κάθε χώρα 'the right to know'

Γιαυτό, καλά έκανε η γιαγιά σου, η κουτσομπόλα, που μετέδιδε ελευθέρας τα νέα στην αυλή του σπιτιού της στις γειτόνισσες. Και καλά κάνουν οι μπλόκερς - που ασχολούνται και παρουσιάζουν βιώματα και άλλα 'ταμπού' Ζήτω η πληροφόρηση.

On Symela's Book

΄Ενα προσωπικό ψυχογράφημα ολκής για τα ελληνικά δεδομένα είναι το βιβλίο της Συμέλας Μελετλίδου, με τίτλο ‘Τελικά τον νίκησα’ που κυκλοφόρησε το 2002. Η Συμέλα γεννήθηκε σε πολυμελή οικογένεια, στη Βόρειο Ελλάδα ποντιακής καταγωγής.

Η Συμέλα ανοίγει μια – μια τις πληγές της και αφήνει το πύον να ξεχυθεί στη προσπάθεια της να απαντήσει τα ερωτήματα κουλτούρας και σχέσεων. Η καταγραφή της κατέχει την κοινωνιολογική απαίτηση της προσωπικής μαρτυρίας με πραγματικά άτομα και ονόματα.

Η προσφορά της μαρτυρίας της είναι σημαντική για την αναγνώριση και καταχώρηση θεμάτων που αφορούν ένα μεγάλο μέρος της πραγματικότητας των ελλήνων στο εξωτερικό και ακόμα περισσότερο γιατί εκφράζει γυναικεία άποψη και αφορά την τωρινή γεννιά.

Από την Ελλάδα στη Γερμανία και κατόπιν μόνιμα στη Σουηδία, η Συμέλα καταγράφει τα πεπραγμένα της και τις σκέψεις της για ότι την περιβάλλει. Περιστατικά το 2001 δίνουν το έναυσμα για τις ερωτήσεις και την προσπάθεια να βρεί τις κατάλληλες απαντήσεις. Η παλλινδρόμηση στις καταγραφές της φαίνεται να λειτουργεί σαν ‘φίλτρο’ ξεκαθαρίσματος ευθυνών και πρώτη φορά ίσως αγάπη για εκείνο το μικρό κοριτσάκι στο βάθος της ψυχής της.

Η Συμέλα με περισσή ειλικρίνια ψάχνει την προσωπική αλήθεια, αν και μερικές φορές δεν είναι εύκολο για τον αναγνώστη να ακολουθήσει τις χρονικές περιόδους, ή πρόσωπα που αναφέρεται. Παρόλα αυτά, η ευαισθησία της στις καταγραφές των συναισθημάτων είναι αφοπλιστική.

Τα θέματα της είναι:

Immigration. Το πέρασμα από ένα πολιτισμικό περιβάλλον σε άλλο.

Η σχέση της με το εργασιακό περιβάλλον ώς υπάλληλος και η προσπάθεια της να σπάσει ‘the glass ceiling’ στο χώρο εργασίας ως business woman. Η ανάγκη να υπάρξει με τη δική της ταυτότητα

H προσπάθεια επιβίωσης συναισθηματικά και πραγματιστικά μέσα στο γάμο και έξω από αυτόν. Η προσπάθεια παροπλισμού των γυναικείων συναισθημάτων και η αποφυγή αντιμετώπισης από τους πιο δυνατούς (οικογένεια ή ευρύτερο περιβάλλον).

Αναφέρεται στο βιασμό! Ψυχικός, σωματικός ή πνευματικός είναι η καταμέτρηση οδυνηρής εμπειρίας στη σχέση δυνατού και αδύναμου.

Η σχέση των παιδιών με τους γονείς. Η αγκαθωτή σχέση με τον πατέρα που σηματοδοτεί τις σχέσεις με τους άνδρες. Η αγάπη από και για την μάννα- γυναίκα – η έννοια της ανεπίδοτης προσφοράς και της προσφοράς που δεν περιμένει αντάλλαγμα. Το άμεσο περιβάλλον σχέσεων.

Η αναζήτηση ενός άντρα και η αναζήτηση του συντρόφου, του εραστή, του φίλου, όπως έρχεται μέσα από τα βιώματα και την αποστασιωμένη κατάσταση και η προσπάθεια εξεύρεσης της ‘αδελφής ψυχής’ τό ‘άλλο μισό’ που τόσες γεννιές γυναικών διδάχτηκε να ψάχνει.

Η παραφροσύνη των ‘γιατί;’ και το αδιέξοδο, συνυφασμένα με τη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας και της προσωπικής ταυτότητας. Η γεύση της ελευθερίας και της ανεξαρτητοποίησης μέσα στο κοινωνικό σύστημα της μεσαίας τάξης.

Πιστεύω ότι, η εργασία των προσωπικών της βιωμάτων και παρατηρήσεων αυτού του βιβλίου, έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν σε κάποιο μελλοντικό τμήμα Γυναικείων Σπουδών στο χώρο της ελληνικής Παιδείας.

Ελληνικά αναγνώσματα από γυναίκες συγγραφείς που έχω διαβάσει είναι ελάχιστα: Είναι αναγνωρισμένη και αξιόλογη η μαρτυρία της Διδώ Σωτηρίου στα ‘ Ματωμένα Χώματα’ τα χρονογραφήματα της Ρεγγίνας Παγουλάτου στην εφημερίδα ‘Πρωϊνή’ της Νέας Υόρκης, τα βιβλία της ΄Ελενας Ακρίτα που με πολύ χιούμορ χρονογραφούσε διάφορες καταστάσεις και που μου λείπουν τώρα απο τη βιβλιοθήκη μου εδώ.΄Οπως μου λείπουν και αρκετά αναγνώσματα από καταθέσεις βιωμάτων γυναικών που είχα μαζέψει τα τελευταία χρόνια που πιθανόν έχουν χαθεί εξ αιτίας συχνών μετακομίσεων.

Σημειώνω απο την βιβλιογραφία μου που έχω τώρα για τα γυναικεία θέματα τα εξής:

The Politics of Reality: Essays in feminist theory by Marilyn Frye, 1983

Labeling Women Diviant, Gender, Stigma and Social Control by Edwin M. Schur, 1984

Smashing the Glass Ceiling by Pat Heim, Ph.D. & Susan K. Golant, 1993

Women, Race & Class by Angela Y. Davis, 1981

Their eyes were watching God by Zora Neale Hurston, 1937

Where the Girls Are - Growing up Female with the Mass Media by Susan J. Douglas, 1994

Feminist Aesthetics by Gisela Ecker -translated by Harriet Anderson, 1985

Medieval Women by Eileen Power, 1975

Most Dangerous Women by Anne Wiltsher, 1985

Women Who Run With the Wolves – Myths & Stories of the Wild Woman Archetype by Clarissa Pinkola Estees, Ph. D. 1992

Turning it On – A Reader in the Women & Media edited by Helen Baher & Ann Gray, 1997

Channels of Desire – Mass Images and the shaping of the American consciousness by Stuart Ewen and Elizabeth Ewen 1992

Provocateur –Images of Women and Minorities in Advertising by Anthony J. Cortese,1999

Can’t buy my love (original: Deadly Pursuasion) How advertisement changes the way we think and feel by Jean Kilbourne,1999

For Her Own Good, 150 Years of the experts’ advice to women by Barbara Ehrenheirch & Deindre English, 1978

Women’s Life in Greece & Rome, by Mary R. Lefkowitz and Maureen B. Fant,1982

The Gospel according to Woman Christianity’s Creation of the Sex War in the West, by Karen Armstrong, 1986

Flying Solo – Single Women in Middlelife, by Carol M. Anderson & Susan Stewart with Sona Dimidjian, 1994

Εαν η βιβλιογραφία μπεί σε χρονολογική σειρά, τα δείγματα καταθέσεων μας δείχνουν την ανάπτυξη συλλογικής συνείδησης σε μια συγκεκριμένη χωροχρονική διάσταση. ΄Ολες οι αντιπαραθέσεις ιχνογραφούν την πορεία του ανθρώπινου δυναμικού και όχι μόνο των γυναικών, εφόσον η γυναίκα αποτελεί ένα μέρος μόνο της κοινωνίας. Το πολύ ενδιαφέρον είναι η μελέτη της γυναικείας άποψης, ως επι το πλείστον γραμμένη από γυναίκες και η κριτική σύγκριση απόψεων.

άκουσες για την τίγρη που κατασπάραξε τον επισκέπτη, στο ζωολογικό κήπο της Καλιφόρνιας; δυστυχώς, η 'αυτοκτονία' της επιτελέστηκε με τις σφαίρες των φρουρών.
Ο αιματοβαμένος τύπος έγινε νέο για τις εφημερίδες και οι άλλοι δύο πήγανε νοσοκομείο. Δεν εξυπηρετεί την εκπαίδευση το να υπάρχουν τόσοι πολλοί ζωολογικοί κήποι. Μάλλον, τα χρήματα θα έπρεπε να διατίθενται για την προστασία μεγάλων εκτάσεων και το άγριο περιβάλλον που χρειάζονται τα καϋμένα ζώα για να ζούν, αντί για τους χώρους δίπλα σε πόλεις. Θα έπρεπε ίσως να υπάρχουν χώροι μελέτης και προστασίας για την επιβίωση όσων ελάχιστων άγριων ζώων έχουν μείνει.

συμβολισμοί - Tamara de Lempicka

ή εμβολισμοί σκέψεων... και συμβολικά γραφήματα

φοράει χειροπέδες στα χέρια της. λάδι σε καμβά, δώρο από τον συμπεριπατητή μου που αγόρασε το copy από το Cuggenheim.

προσοχή στον αριστερό μηρό - δίπλα στις χειροπέδες. Τα χέρια που κάνουν δημιουργική εργασία είναι φυλακισμένα δίπλα στο μηρό που είναι μέρος της βάσης του ανώτερου σώματος.

Η οπτική γωνία αρχίζει από το σημείο του φαλλού και σε πολύ μακρινή απόσταση με το περιποιημένο, μικρό κεφάλι της γυναίκας που έχει προσηλωθεί μακρυά από το γενόμενο. σίγουρη μεταμοντερνιστική άποψη μετά το χολυγουντιανό πρότυπο.

The hand-cuffed woman was created in 1929 and is called 'Andromeda' . Rests in a private collection, oil in camvas 99x66 cm. I think is one of a few works entailing profound symbolism.
Soft cubism of the Art Deco period work by Tamara de Lempicka from Poland (1898-1980).
in the second pict - her self-portrait is in a green vehicle (i believe represents her well-being in a rich environment, money )
link on her bio

Και γράφει στο θέμα ‘οι Καιροί’ σελίδα 5, σε αυτό το φύλλο... «Και αισθάνεσαι τόσο άσκημα να συνειδητοποιείς πως στην Ελλάδα, για να δείς μωρό, πρέπει να πέσεις πάνω σε καραβάνι Γύφτων, οικογένεια Αλβανών.... Κι εκεί μας κατάντησαν τα ...τσόκαρα του κάθε Κυριακού όσο και η τσογλαναρία των πολιτικών μας!

Οι πρώτοι με το πρότυπο της ‘πετυχημένης καραπουτανάρας’ που λάνσαρε προς τον γυναικείο (και οπωσδήποτε αόματο) πληθυσμό. Εννοεί ότι το τηλεοπτικό κανάλι του Κυριακού, ξεφτύλισε την εικόνα της ελληνίδας γυναίκας, προβάλοντας σαν πετυχημένο άτομο στο κοινωνικό σύνολο, ΄θηλυκά πρότυπα που καμιά σχέση δεν είχαν με το περιβάλλον της ελλάδας, (ούτε καν πλαστική παραφυάδα) Πιστεύω Σάκη ότι αυτό ήταν για να μή μας θεωρούν χωριάτες οι άλλοι Ευρωπαίοι. (μαντάμ Σουσού, μανταμ Σουσού!)

Η ενδιάμεση λύση θα απαιτούσε αργές λύσεις. δηλαδή θα απαιτούσε να είναι στα πράγματα (στα κανάλια) άτομα με πνευματική υπόσταση και πραγματική καλλιέργεια. Προσομοιάζεται με τις ντομάτες του θερμοκηπίου (ο χρόνος βιάζει! εκ του οποίου έπεται η αντίστροφη εφαρμογή της χημείας για να προλάβουμε τον ανταγωνισμό, το χρόνο και την έλλειψη του μάννα - πραγματικής τροφής κλπ)

Και οι δεύτεροι με την ικανότητα τους να καταστρέφουν την ελληνική οικονομία μέρα με την ημέρα, τόσα χρόνια, που σήμερα για να διαννοηθεί ΄Ελληνας να κάνει και να μεγαλώσει παιδί, πρέπει νάχει τουλάχιστον θέση στο Δημόσιο .

ακριβέστατα

Και εγώ βέβαια αντιδρώ κάπου με το πετυχημένο ! επίθετο της ‘πετυχημένης καραπουτανάρας’. με σοκάρισε μάλλον το επίθετο δίπλα στο ουσιαστικό. αλλά γιατί όχι και καραπουτάναρος;

Θα μου πεί όμως ο Σάκης ότι τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομα τους, και ‘εν Αρχεί ήν ο Λόγος’, και αν δεν τα ονομάσεις έτσι όπως τα βλέπεις...

Eίχα τη τύχη να γνωρίσω από τον καθηγητή μου Stuart Ewen κάποιες παραστατικές αλήθειες σχετικά με τη θέση της γυναίκας σήμερα. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ακριβώς ‘φεμινίστρια’ αλλά, πιστεύω ότι η προδιάθεση για μια επανάσταση του είδους υπήρχε. Και επιτέλους, είδα πολύ καθαρά ότι δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα στο σημερινό πλαίσιο της κοινωνίας, υπάρχει ο δυνατός και ο αδύνατος. Και ποιά είναι τα κρατούντα στη τσέπη του καθενός.

Και μετά το μπαλάκι πέφτει στην αυτογνωσία και στη προσπάθεια επίλυσης των βασικών ερωτημάτων ‘Ποιός είμαι’ ‘από που έρχομαι’ κλπ κλπ. και συνάμα στη προσπάθεια της επίλυσης ηθικής ερωτημάτων μαζί με τη προσπάθεια του διαβιείν, λαμβάνοντας υπόψιν, οτι οι όποιες κινήσεις γίνονται παράδειγμα για τους νεώτερους.

Αυτά που έβγαλαν καλά καλά τις τσίμπλες από τα μάτια μου για τη θέση της γυναίκας ήταν κάποιες εργασίες σε μαθήματα του ‘Women Studies’ που είναι σχετικά καινούργια έδρα στα πανεπιστήμια της Αμερικής (ίσως 20-25 χρόνων) . Συνέπεσε αυτό με το καιρό που ήρθα στην Αμερική. Συνεχίστηκε η καλή προσάρτηση με τα μαθήματα στο Media Studies.

Εκεί που όμως πραγματικά συγχίζομαι είναι όταν σκέφτομαι ότι πολλές από τις γυναίκες στην πολιτική αρένα της γεννέτειρας έχουν ίσως διατριβήσει με σπουδές εξωτερικού. Και που θα έπρεπε, εαν είχαν κάποια αυτοσυνείδηση, να δίνουν μάχες για τη εικόνα της γυναίκας στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, για να μη περνάνε λάθος μυνήματα στη κυρά-κατίνα και τη κόρη της.

΄Ισως η δικαιολογία είναι ότι δεν έχει υπάρξει καιρός, ίσως ότι αναλώνονται στη προσπάθεια και τελικά ιδιοποιούνται τις υπάρχουσες πρακτικές. Διότι ο χρόνος αλλάζει ταχύτητα όταν είναι κανείς στο σύστημα. Και επιπλέον φοράει και τα γυαλιά της ρουτίνας για τις καθημερινότητες του γραφείου τους.

Αλλά είναι λυπηρό το αποτέλεσμα, όταν πίσω από τη δικαιολογία της εδραίωσης του political image της χώρας διεθνώς στέκονται υπερφίαλες παραστάσεις ολυμπιακών αγώνων και ειδικά όταν προηγούνται ελληνικά γυναικεία πρότυπα, ενώ η μεγάλη μάζα του λαού πάσχει.

Ελπίζω μόνο η επόμενη γενιά να δώσει μάχες που εγώ δεν έδωσα. Μάλλον αυτό θα έλεγαν και οι προηγούμενοι. Και βγαίνει έτσι στην επιφάνεια η δική μου ευθύνη για το τί κάνω. Που είμαι παράδειγμα στην ανιψιά μου των 7 χρόνων. Που εγώ παρέμεινα σε ένα ξένο τόπο για να μπορώ να κοιτάω με κυάλια το τί συμβαίνει στη χώρα που γεννήθηκα.

Φως στο σκοτάδι

"Η Αυγή η κροκομαντούσα επρόβαινε

μέσα απ' το μέγα ρέμα του Ωκεανού,

το φώς σε αθάνατους και σε θνητούς

να φέρει..." απόδοση Νίκου Καζαντζάκη

και κάποια πράγματα έρχονται σε ένα κύκλο, αρχίζουν ή τελειώνουν - ουροβορικά. Η χειμερινή ισημερία ήταν στις 21 Δεκεμβρίου και αρχίζει η νέα περίοδος. Ξεκινάμε δίνοντας δώρα. Τι καλά θα είτανε αν όλοι οι άνθρωποι στις 'πολιτισμένες' περιοχές, κατασκευάζανε μόνοι τους τα δώρα που προσφέρουνε. Θα σταμάταγε λίγο η ροή του αλλόγιστου καταναλωτισμού. Τί θα ήταν το μέλλον όλων αυτών των καταστημάτων - μάλλον θα κατέρρεε μεγάλο μέρος της οικονομίας. Τουλάχιστον εδώ στη Νέα Υόρκη αυτό που είδα εφέτος είναι άδεια μαγαζιά που ουσιαστικά περιμένανε αυτές τις ημέρες για να κάνουν κάποια είσπραξη και να συνεχιστεί ο κύκλος επιβίωσης τους. Αυτό που φαίνεται εφέτος στη Νέα Υόρκη είναι το ότι ο κόσμος δεν γεμίζει τα μαγαζιά με σκοπό να αγοράσει. Μάλλον δεν διαθέτει χρήματα όπως θυμάμαι άλλες χριστουγεννιάτικες εποχές εδώ. Οι δρόμοι είναι άδειοι συγκρίνοντας με μερικά χρόνια πρίν και πέρισυ τέτοια εποχή. Ο κόσμος ζεί μέσα, ίσως γύρω από τα ηλεκτρονικά gadgets από ιντερνετ κλπ. Ισως αυτό είναι το 'γίγνεσθαι' της αλλαγής. Ισως ένα μεγάλο μέρος του κόσμου που ζεί σ'αυτή τη μεγάλη πόλη, που οι περισσότεροι ζούν κάτω από το μεσαίο εισόδημα, αλλάζει τις καταναλωτικές του συνήθειες.

Και εγώ ελπίζω να μεγαλώσουν νέα δένδρα και να επιζήσουν στο κρύο του χειμώνα. Για να μπορέσουν να βοηθήσουν να έχουμε περισσότερο οξυγόνο και με τις ρίζες τους να κρατάνε και να φιλτράρουν τα νερά και να προσφέρουν καταφύγιο στα πουλιά και στα ζώα, όσα έχουν μείνει. Και να μην καταλήξουν αυτά τα δένδρα να γίνουν χαρτί που γράφουν οι άνθρωποι τις ματαιοδοξίες τους ή να τυπώνουν τις φωτογραφίες τους, τουλάχιστον τώρα για αυτές τις ματαιοδοξίες υπάρχει το Ιντερνετ. Ούτε να καταλήξουν φυσικά διακοσμητικά για το σαλόνι. 'Εεεε!!!!....Τα δένδρα τα χρειαζόμαστε για να επιζήσουμε...

γιατί

Έβλεπα τηλεόραση, κανάλι 7, την παρουσιάστρια 'ΡJs no real name' που έλεγε την ιστορία της για τον καρκίνο. Παρουσίασε τη ζωή της τους τελευταίους μήνες που παλεύει με τις χημειοθεραπείες για τον καρκίνο. Είχε βιντεοσκοπήσει την ημέρα που πήγε στο κομμωτήριο και ξύρισε το κεφάλι της. Της έπεφταν τα μαλλιά και την παρότρυναν και φίλες για να το κάνει. ΄Εδειξε τον εαυτό της σε διάφορες φάσεις της ζωής της με τον καρκίνο. Και συνεχίζει να κάνει ότι κάνει με ακόμα περισσότερο πάθος. Είναι μια όμορφη γυναίκα, είναι μαύρη, ζεί μόνη της, έχει κάνει live reporting, έχει δημοσιεύσει και τα θέματα της είναι πάντα σοβαρά, ενδιαφέροντα και δείχνουν ότι έχει ευαισθησία και μεγάλη καλωσύνη. Πάντως ήταν και πάλι πανέμορφη όπως είναι και η Συμέλα που την είδα στις φωτογραφίες του blog.

Θυμάμαι και άλλες γυναίκες που έχουν ξυρίσει το κεφάλι και εδώ και οκτώ – δέκα χρόνια γνωρίζω ότι άλλες το ξυρίζουν σε ένδειξη συμπαράστασης σε κάποια τέτοια περίπτωση.
Δεν θέλω να υπάρχει καρκίνος. ΄Ισως όμως και να έχω – μου πέφτουν πολύ τα μαλλιά, αρνούμαι να πάω στο γιατρό, το στήθος μου το αισθάνομαι περίεργα πάλι. Και έχω φάει πολλά mammograms έως τώρα που δεν αντέχω άλλα, ούτε τομές ούτε τρυπήματα στο στήθος. So what it will be will be. Είναι καιρός τώρα που αισθάνομαι και την κατάπτωση και την κούραση και την εξάντληση. Δεν κόβω το κάπνισμα - κάπου το σκέφτομαι αλλά είναι περισσότερο για την μυρωδιά που θα το έκοβα και για την ληστεία της τσέπης μου – ξέρω ότι έχει συστατικά, δηλητήριο – τί είναι αυτό; βλακεία ίσως, retardation ίσως και από τα πολλά χημικά. Και για να πάς σε γιατρό χρειάζεσαι όλη την ημέρα. Το ραντεβού, τα χαρτιά, να περιμένεις κλπ. Και τότε δεν δουλεύεις. Εκτός του ότι δεν έχω ασφάλεια γιατί δεν εργάζομαι για κάποια μεγάλη εταιρεία και εξαρτάμαι για τέτοια θέματα υγείας από το οποιοδήποτε state ή κράτος.

Λοιπόν, άλλοι τρόποι θεραπείας θέλω να πιστεύω ότι είναι με την αλλαγή του life style.΄Ισως όταν δεν είναι πολύ αργά για το σώμα. Πιστεύω και εγώ ότι τα δώρα της γής όπως είναι τα βότανα και τα λάδια, η απλή ζωή χωρίς τα συναισθηματικά αιματοκυλίσματα, η φυσικές τροφές και οι καλοί φίλοι συντείνουν στο να ζεί κανείς χωρίς dis-ease. Βεβαίως, παρόλο που έχω καταφέρει να μη μπώ στην ανταγωνιστική μάχη του να κρατήσω μια δουλειά στο corporate environment και ουσιαστικά φυτοζωώ και όχι μόνο αυτό, αλλά και μακρυά από τη χώρα μου πάλι δεν έχω πετύχει το να ζώ dis-ease free. Και ούτε γνωρίζω τί και πώς από σύνταξη (...σύνταξη;;;; τί, είναι αυτό;)

Σε δύσκολες στιγμές ή μεγάλη ηλικία χρειάζεται ένα μέρος που να υπάρχει βοήθεια και συμπαράσταση. ΄Ισως για αυτό υπήρχαν οι μεγάλες οικογένειες πιο παλιά, αλλά και ακόμα αλλά όχι στις μεγάλες πόλεις που ζούμε. Γιατί η γιαγιά και ο παπούς είχαν τα εγγόνια για συναισθηματική συμπαράσταση και για πραγματική φροντίδα τις γνώσεις της κόρης με τα βότανα και τα γιατροσόφια και τα μασάζ και τα ζεστά μπάνια.

Λυπάμαι που πολύ από τη σοφία που είχε η μητέρα μου ή η γιαγιά μου σχετικά με αυτά τα πράγματα την έχασα. Ναί, έψαξα να μάθω για microbiotics, auverda, Tibetan medicine, Chinese, native Indian και τη φιλοσοφία τους. Τα διάβασα αλλά η εφαρμογή, είναι κάτι άλλο. Και όλο το αφήνω για μέρα που θα είμαι σε κάποιο ειρηνικό μέρος, θα μπορώ να φυτεύω τις ...πατάτες μου, να ράβω τα ρούχα μου, να κάνω τις μεταφράσεις μου και να γράφω (άν δεν έχω ρευματισμούς βέβαια και απώλεια μνήμης που με τυρανάει τώρα )

μετέπειτα αναφορά: Εφημερίδα Βήμα

η μητέρα

 

πιο πολλά

με ένα παρέο και πατούσες ... ελέφαντα, λοιπόν, η ζωή ήταν ανέμελη. ΄Ισως έχει να κάνει με το ότι, όποιος δεν έχει μυαλό, αναπτύσει πόδια ελέφαντα από το ψάξιμο. και δικαίως το παρανόμι... φρικιό... χιπιό... απόρροια τρόπου ζωής του '60 έφθασε από τα νότια παράλια της βόρειας Αμερικής και στην Ελλάδα. Και η Ελλάδα προσφερότανε για ανέμελο τρόπο ζωής, λόγω των νησιών. Μα τί ευλογημένες στιγμές!

Κάπου στη Μύκονο βρήκα τα βιβλία του Καστανέτα αλλά και του Τέσλα, αλλά χωρίς και πολλές εμβανθύσεις - και έκρυβα την αποτυχία μου για το πανεπιστήμιο πίσω από το ' εντάξει, θα ξαναδώσω εξετάσεις του χρόνου'. Μμμ! και του χρόνου, παρέδωσα την κόλλα των Λατινικών σχεδόν λευκή... γιατί πιεζόμουν, λέει, η πίσσα του δρόμου στην Αθήνα κόλλαγε κάτω από τα παπούτσια μου και ξανάφυγα για τα νησιά. Κάπως έτσι παράτησα και μια καλή δουλειά εκείνο το καιρό - Φιλοκρόπ - η εταιρεία. Τουλάχιστον, τώρα θα έπαιρνα σύνταξη.

αυτά τα νησιά

είναι μια ιδέα... τρόπος ζωής και τρόπος σκέψης. Σήμαινε ελευθερία, φύση και τη καλύτερη εποχή. Δεκαεπτά ετών πάνω στη γή και τα πράγματα όλα προσφέρανε τη γεύση του μυστηρίου πρίν την αποκάλυψη. ΄Ηταν ο χρόνος ανάμεσα στη μεταεφηβική εποχή και στην ενηλικίωση. Ακόμα δεν ήταν διαγεγραμένες οι ευθύνες της υποχρεωτικής παροχής στο ευρύτερο οποιοδήποτε σύστημα, π.χ. το ενοίκιο.

Ψυχανεμιζόμουν τα μελλοντικά προβλήματα και αυτός ήταν ένας ακόμα λόγος για την άπλετη απορρόφηση των στιγμών ... ελευθερίας.

Η ελευθερία που τόσο πολύ με μάγευε ήταν πολύ ίσως ρηχή εν σχέσει με τα δεδομένα άλλων παιδιών που ίσως δεν είχαν ...να φάνε! και είδος πολυτελείας, τό ήξερα!

΄Ηταν λοιπόν, αμέσως μετά την αποφοίτηση μου από το Γυμνάσιο στην Ελευσίνα, που ο ξαδελφός μου ο Ντίνος έπεισε τους γονείς μου να επιτρέψουν να πάω διακοπές το καλοκαίρι στη Σκιάθο, όπου θα πήγαινε μαζί με ένα φίλο του.

Οι γονείς είχαν ήδη κάποιες προστριβές μαζί μου στη διάρκεια του σχολικού έτους σχετικά με το 'που πάς' και 'τί κάνεις' και δέχθηκαν να πειραματιστούν με τη μερική αποδοχή της 'ελευθερίας' μου, του να πάω δηλαδή σε κάποιο μέρος χωρίς να είναι παρόντες και εκείνοι.
Αυτό ήταν η αρχή. Η ομορφιά του μπλέ και του γαλάζιου, τα τεράστια φεγγάρια, τα πήγαινε ελα με τα φέρρυ στα νησιά και έχω να λέω, δεν με αφήναν να μείνω χειμώνα στην Αθήνα ή να σκεφτώ να συνεχίσω οποιοδήποτε άλλο πρόγραμμα. ΄Ολα σχεδιαζόντουσαν με γνώμονα τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού που εγώ έπρεπε να είμαι σε κάποια παραλία.Μετά τη Σκιάθο ακολούθησε η Σκόπελος και μετά στράφηκα στα Κυκλαδονήσια. Γνώρισα τη ΄Ιο, τη Νάξο, την Πάρο, τα Κουφονήσια τη Σύρο, τη Μύκονο, τη Κύθνο, τη Σέριφο και ένα σωρό άλλους μαγευτικούς τόπους.

Δεν υπάρχει καλύτερη ζωή βέβαια! Τί άλλο θές από φιλοσοφικές συζητήσεις στη παραλία, σκέψεις για το μέλλον (που είναι μάλλον μακρυά ) μετά βουτιές στο αλμυρό νερό , υγιεινή διατροφή, μουσική, απλότητα του τζίν και του μακώ και τα οποιαδήποτε αγαποφτερουγίσματα. Θεραπευτικότατα πράγματα να γεμίζουν οποιεσδήποτε μπαταρίες για το χειμώνα. Με μαλλιά κατσαρά και μελλόξανθα από το αλάτι και τον ήλιο, ξυπόλητη πολλές φορές ακόμα και βράδυ, ούτε με ένοιαζε να προστατεύω τις πατούσες μου. Στιγμές διαμάντια που έχω κλείσει στο σεντούκι μου που κουβαλάω.